با یک حساب سر انگشتی که انجام دادم متوجه شدم لیست نویسندگانی که در موردشون کتاب خوندم بیشتر از لیست نویسندگانی است که کتاباشونو خوندم . در مورد کسی خوندن منظورم کتابای تاریخ ادبیات نیست که توی 120 ص

پنج شنبه کمی مانده به ظهر است . می خواهم داستانی را که مدتی است در ذهنم می چرخد بنویسم . محور داستان بر حسرت و افسوس بنا شده است با شخصیت هایی که در جنگ های مختلف به دلیل یک اشتباه در محاسبه و تصور اش

شمالی هم که باشی، ده روز باران یکریز و لزج آنهم در تعطیلات سال جدید کلافه ات می کند . بنابراین در ساعت 4 عصر امروز بهترین گزینه ی متصور برایم این بود که از خانه خارج شده و در یک خیابان فرعی و خلوت قد

خر بودن کمی از گاو بودن بهتر است. لااقل ممکن است مرگت باعث تاسف صاحبت شود. اگر نه حداقل اش این است که لاشه ات باعث زحمتش می شود .اما گاو که باشی مرگت هم فایده دارد . اونقدر فایده که تقریبا هیچ گاوی

چند دقیقه قبل از اینکه این ماجرا اتفاق بیفتد و بشود موضوع نوشتن این پست، داشتم فکر می کردم امشب(یعنی الان که دارم می نویسم) در مورد چه چیزی بنویسم. داشتم در مسیر کمربندی شهر محل کارم تا محل سکونتم ران

هزاران سال پیش از این در عصر جادو، غبار راز آلودی از تقدس و تابو گرداگرد بسیاری از واژها و اشیا را احاطه کرده بود. واژه ها آنقدر حقیقت و اصالت داشته اند که اورادی چند، می توانست صخره های عظیم بر دهانه

سالها پیش در ذهنم می خواستم یک مفهوم ریاضی به نام " حد" (یعنی بررسی رفتار یک تابع در یک نزدکی یک نقطه) را در یک وضعیت واقعی تشریح کنم . می گویم رفتار در یک نقطه به سادگی می توان آن را نقطه (0 صفر) در

در تعداد بسیار کمی از آدمها پیگیری یک آرمان و یک هدفی که دلیل پیدایی و بودن آدمی پنداشته می شود، اسباب معنا یابی و معنا سازی در زندگی است و در اکثریت دیگر دلخوشی است که نیروی لازم برای چرخش چرخ تکرار

آزادی مطلوب یک گاو را طناب مشخص می کند. طنابی که از یک سو دور گردنش و از سمت دیگر به یک میله آهنی وصل است. همین قدر بلند باشد که سرش به آخور برسد کافی است. همان جا در لای و لجن می خوابد . مرغ خانگی تر

می گن فوتبال مثل زندگیه . باخت داره . برد داره. نه کسی از قبل صدردصد می بره - نه کسی از قبل صد در صد می بازه . کسی که با تمام توان جنگیده اما از یه قویتر باخته سرزنشش نمی کنن . یه وقتایی توپی که باید

بیش از یک ماه است که مشغول نوشتن یاداشت هایی هستم به نام جامعه شناسی مسائل ایران، که آنها رو معمولا یک روز در میان در رسانه های موبایلی منتشر می کنم و این مرا از نوشتن در آلاچیق باز داشته است . هر چن

من اینطور به یاد می آورم .مردی، یا بهتر بگویم جوانی تقریبا بیست ساله در بعد از ظهر یک روز زیبا و آفتابی بهاری، در جنگل ناشناخته با درختان بلند و منظره مسحور کننده قدم می زند. علف های مرطوبو خنک ساق پا

همیشه از عکس های انتهای کتابها خوشم می اومد . منظورم بیشتر عکس های سیاه و سفید انتهای زندگینامه ها و رمان هاست . چیزی شبیه عکس مردی در خیابان خلوت و سرد یک روز برفی، با یقه های بالا داده پالتو، و سیگ

درکودکی اینطور شنیده ام : ابراهیم پیامبر خدا بود. خدا گفته بود باید فرزندت را قربانی, کنی. حضرت ابراهیم قبول کرد و می خواست اینکار را بکند. اما خدا از آسمان قوچی(گوسفند نری بود با شاخ های برگشته .و

خواب بعد از ظهر برام خیلی مهمه . یعنی اگه نخوابم تا آخر شب عصبی و کلافه ام .عصبی و کلافه باشم کارام عقب می مونه و اون وقت خیلی عصبی و خیلی کلافه می شم . خوشبختانه همیشه فرصت برای یکساعت خوابیدن فراه

اکنون که نوشتن آغاز کرده ام، عهد بر کاری دیگر دارم و جز به حکم دوست حجت موجه ای ندارم، آنسان که پیر سخن فرمود "آزردن دوستان جهل است و کفارت یمین سهل"، ما را خود جان دوست سوگندی سترگ است و هر چه غی

به استناد اولین نوشته ها "آلاچیق و آیدا" ده سالگی, خودش را پشت سر گذاشته و به اعتبار حافظه ام یازده سالگیش را. "آلاچیق" اما کمی بیش از این عمر دارد . نوشتن در وبلاگ - خصوصا امروزه که فضاهای نوشتاری در

اینجا می نویسم تا یادم نرود. بر دیوار آلاچیق . مثل یک ضربدر با خودکار بر پشت دست . خود بزرگ بینی و خودشیفتگی از بیماریهایی است که اکثر دیکتاتورهای سیاسی تاریخ به ان مبتلا شدند . دیرپایی این حالت منجر

من سواد موسیقیایی زیادی ندارم .یعنی اصلا سواد موسیقیایی ندارم . علت اصلیش بی علاقگی یا تنبلی نیست . فکر انجام همزمان دو عمل خسته ام می کند، چه به رسد به انجامش. اینکه هم توی نی فوت کنی، بعد انگشتانت

قدیما وقتی نمی شد بین چیزی که ادعا میشه با واقعیت های موجود ارتباط برقرار کنی آدم می موند دم خروس رو باور کنه یا قسم حضرت عباس رو (الانا این مشکل حل شد . مثلا دوستی می گفته می تونی در نهایت بگی: آقا خودش منو خواب نما کرده که فلان خروس، در فلان جا رو بردار و جوری که کسی نبینه اونو سر ببر و چهار تیکه ...